Zostałam grzecznie poproszona o zamknięcie gęby i zapewne słusznie. Ciężar pierwszych wyjaśnień wzięła na siebie Małgosia, później wtrąciła się Julita, następnie pan Ryszard. Kiedy dopuszczono mnie do głosu, Sobiesław patrzył już zupełnie inaczej i słuchał z żywym zainteresowaniem, podszytym lekką zgrozą. Wziął do ręki zapalniczkę i obejrzał ją ze wszystkich stron. - Więc to państwo go znaleźli... - popatrzył na Julitę. - Siostra opisywała panią chyba jakoś inaczej... I rzeczywiście, rozumiem, wmieszali się państwo w zbrodnię wyłącznie przez ten przedmiot... - I w dodatku to wcale nie jest ten przedmiot, tylko inny - przypomniałam z irytacją. - Skąd to się w ogóle wzięło u pańskiego brata? To nie jest rzecz na każdym kroku spotykana. [fragment powieści]